NL
Nieuwsarchief

Een sporter met burn-out klachten

Sint-Willebrord -

Margriet Halbertsma is één van onze ambassadeurs met een ongekende passie voor marathons en trailrunning in het bijzonder. De intensieve trainingen hebben, onder andere vanuit sportief perspectief, ook een keerzijde gehad op haar lichaam met een burn-out als gevolg. In haar blog neemt ze ons mee hoe bewegen en plezier vervolgens een prominente rol spelen in haar herstel.

Al anderhalf jaar was ik in training voor marathons en trails. Dáárvoor liep ik ook al veel met een maximum afstand van een halve marathon.

De intensieve trainingen begonnen vanwege de Rotterdam marathon. Ik, als Friezin en nu alweer 6 jaar woonachtig in Dordrecht, wilde persé deze marathon lopen. Eerder had ik in Rotterdam meegedaan aan de estafette marathon en toen is het gaan kriebelen. Eigenlijk voelde ik me een beetje schuldig dat ik maar 13 km hoefde te lopen tussen al die marathonlopers.

De Rotterdam marathon was fantastisch, één groot feest. Even een maandje herstellen en daarna trainde ik door voor de Matterhorn Utraks van 33km. Dit betekende weer veel kilometers, maar ook hoogtemeters maken. Super leuk om te doen trouwens. Je wordt erg creatief in het vinden van hoogtemeters in Nederland.

Ik dacht dat de marathon van Rotterdam fantastisch was, maar de Matterhorn Ultraks overtrof dat. Zes uur lang genieten van de natuur en de bergen. Helemaal kapot gaan, verzuring in bovenbenen en kuiten. In het begin denk je dat het klimmen het zwaarste is, maar al snel kom je erachter dat dalen nog zwaarder is en ben je blij dat je weer omhoog mag. Een onvergetelijke ervaring!

Na de Matterhorn was ik om, trailrunning is gewoon het mooiste wat er is. Aangezien een tripje naar Zwitserland net even te duur was om hier een gevolg aan te geven, ben ik op zoek gegaan naar een mooie trail marathon in Nederland. En dat werd de Heuvelland marathon in Maastricht.

In de voorbereidingen moest ik af en toe een stapje terug doen. Ik pakte extra rust, sloeg wat wedstrijden over, maar ondanks dat voelde ik me fit en was ik er klaar voor. Toch ontbrak het plezier. Ja, ik kreeg een adrenaline kick van de wedstrijden die ik liep én ik genoot van de gezelligheid van de trainingen, maar toch merkte ik dat het lopen een verplichting werd. Bang om, na één keer niet trainen, je conditie kwijt te raken. Zo niet realistisch, maar dat gaf wel de druk die ik mezelf oplegde. Ik had al zo’n voorgevoel dat ik de marathon niet zou lopen, maar dat schudde ik van me af en ging er gewoon voor. Alles was geregeld en mijn laatste training verliep prima.

En toen stortte ik in, letterlijk. Het was alsof ik mijn lijf toen pas toestemming gaf om in de ruststand te gaan. Dat nam mijn lichaam wel heel erg letterlijk, want ik kon niets meer. Ik was op.

Eerst overheerste de frustratie. Ik had getraind voor de marathon, leefde er al een half jaar naar toe en nu ging het niet door. Al snel veranderde de frustratie in rust. Ik hoefde niet meer en dat voelde als een enorme opluchting.

De eerste paar weken moest ik niet aan sporten denken. Wel werd ik naar buiten gestuurd om te wandelen en dat was erg fijn. Lekker buiten in de natuur je hoofd leeg maken. Want geloof mij, er gaat heel wat in je hoofd om wanneer je met burn-out klachten thuis komt te zitten. Gelukkig had ik hulp en kon ik op een gegeven moment mijn dagen weer een beetje invullen met huishoudelijke klusjes, bewegen en een klein beetje werk.

Bewegen was altijd al heel erg belangrijk voor mij. Niet alleen om gezond en fit te zijn, maar ook om even lekker alleen te zijn en alles op een rijtje te zetten. En nu is bewegen nog belangrijker geworden dan dat het al was. Het is zelfs bewezen dat bewegen bij burn-out klachten zorgt voor herstel.

Op een gegeven moment, ik kan niet meer herinneren wanneer, durfde ik weer te gaan hardlopen. Dan vraag je je af, durven? Ja, durven inderdaad. Ik had/heb soms last van paniekaanvallen en de deur uitgaan was lastig, maar als snel bleek dat hardlopen mijn enige zekerheid was. Dit kon ik, dit voelde goed en gaf mij rust.

Wel wist ik dat ik mijzelf heel erg goed moest beschermen, want fanatisme zit in mijn lijf en ik weet van mezelf dat ik de rem er op moet houden. Niet te ver en niet te snel. Tijd doet er niet toe en genieten staat voorop. En aangezien ik trailrunning zo ongelooflijk gaaf vind, ben ik vooral de bossen op gaan zoeken. Lekker op de onverharde paden, niemand tegenkomen en genieten van de natuur.

Momenteel voel ik me gelukkig iets beter en kan ik weer wat meer op een dag. Voor mezelf heb ik de volgende afspraken gemaakt: even geen marathons meer, maximaal 1 wedstrijd per maand en vaak de natuur in voor trailrunning.

Het plezier in hardlopen is weer terug. Het werkt therapeutisch voor mij. Naast het hardlopen werk ik ook aan het mentale stuk, want dat was hard nodig. Het blijft bijzonder dat ik fysiek wel goed voor mezelf gezorgd heb, maar mentaal totaal niet. En dat moet juist in balans zijn om je goed te voelen.

Ik vertel mijn verhaal vanuit de sportieve kant, maar dat is natuurlijk niet het enige wat mijn burn-out klachten heeft veroorzaakt. Het is een combinatie van werk, sport en mijn sociale leven. Of eigenlijk ligt de oorzaak bij mij, hoe en wie ik ben. Mijn kwaliteiten zijn ook mijn valkuilen.